नाती / ना-अति / ना-ती

नातं कोणतही असो, एकदम आदर्श असं कधी असतं का?
ना देखावा, ना नाटकीपणा, ना खोटेपणा, सगळंच निस्वार्थी, समजुतदारीचं, सामंजस्याचं खर खुरं, ना रुसवे ना राग ना अपमान कि मान, संपूर्ण विश्वास, ना कोणत्या अपेक्षा… एक निखळ नातं… मैत्रीचं, प्रेमाचं,कोणतंही…
हे असं ideal नसावं कधीच. पण कधी कधी आपण नाती का सहन करतॊ ? माणूस एकटा जगू शकत नाही म्हणून? की त्या मागे त्याचा आणखी दुसरा हेतू असतो?
म्हणजे कधी कधी खेचावं लागतं, नको वाटत असताना पण काही गोष्टी करतो जवाबदारी म्हणून? कर्तव्य म्हणून? कि केलं पाहीजे म्हणून? लोक काय म्हणतील म्हणून?
त्याही पेक्षा आपली आत कितीही घुसमट झाली किंवा फरक पडेनासा झाला तरी ती नाती, ती माणसे आपल्या जगण्यात घेऊन ती वावरतो. ते आपण असतो की नाईलाज असतो ? कि तोडून मुक्त होण्याची हिम्मत नसते? कि तसं जमत नाही ?
ना ती नाती असती, ना अति असे प्रश्न असते.

Advertisements

नातेवाईक आणि नातं…

नातेवाईक असणे आणि नातं असणे, या दोन वेगवेगळ्या गोष्टी आहेत.
नात्यातला ओलावा आणि उब हि जन्माला आल्यापासून चिकटलेल्या खंडीभर नातेवाईकांमध्ये असतेच असं नाही.
अनेकदा मनाचे बंध जोडले गेले कि त्यातून निर्माण झालेलं नातं खूप काही देवून जाते.