धागे

सरळ असलेले धागे हळू हळू एकमेकांत गुंफता गुंफता त्यांची वीण किती मोहक दिसते. स्वतःचं अस्तित्व विसरून एकमेकांना पूरक होऊन तो गोफ घट्ट होतो.जणू ते एकमेकांसाठीच आहेत. त्यांचा रंग, पोत, त्याची जाडी रुंदी सगळंच वेगळ असून किती मस्त असतात एकत्र.
नकळत कधी ते धागे सैल होतात आणि उसवून अगदी अलगद वेगळे होतात.मोकळे होतात. पण कधी अचानक त्यांचा गुंता होतो. हे अगदी तिच्या आणि त्याच्या नात्यासारखं.
घट्ट बसलेल्या गाठी बाहेरून सोडवता सोडवता अधिकच घट्ट होतात. आतून सोडवण्याच्या पलीकडल्या असतात. तेव्हा त्यांना एका झटक्यानिशी तोडणंच सोप्पं असते.
त्रास दोन्हीकडे होतोच.
पुन्हा नव्याने कधी गुंफण होतं तर कधी तो गुंता नको म्हणून ते धागे पुन्हा एकत्र येतच नाहीत. समानंतर राहणं किती सोप्पं असते?
कधी मग नव्या धाग्याशी बांधणं होतं तर कधी तसंच एकतारी राहणं.