ती आडवी गेली

आज पुन्हा त्याला उठायला उशीर झाला. रात्री उशिरापर्यंत नेटाने नेटवर वेळ घालवायचा नाहीतर मोबाइल वर खेळायचं किंवा चाटायचं (chat करायचं). मग सकाळी जाग येणार कशी?
तसं हे रोजचं आहे. पण आज जास्तच उशीर झाला. त्यातून आज एक महत्वाची क्लाएन्ट मिटिंग आणि अप्रेझल अनाऊन्समेंट होणार होती. सगळं सुरळीत झालं तर संध्याकाळी देवासमोर वाटीभर साखर ठेवावी , आई ठेवते तशी असा विचारही आला. घडाळयाचा धावता काटा बघून तो पण पळायला लागला. सोबत त्रागा आणि चिडचिड. लकी शर्ट चं नेमकं बटन तुटलेलं. आज कोणाचा चेहरा बघून दिवसाची सुरुवात केली असा प्रश्न पडला. किचन मध्ये जाताना बायकोला पाहिलेलं पलंगावर आडव पडून पण त्या आधी बेड वर पहडून समोरच्या आरशात स्वतः चं दर्शन केलेलं सहज रित्या विसरला तो. आता बायकोला फर्मान हातातली कामं बाजूला टाकून शर्टचं बटन लावण्याचं. उशीर झाला की नेमकं असा काही होतं कि खोळंबा होतोच. विश्वाचा अबाधित नियमच आहे तो . लगबगीनं शूज घालताना लक्षात आल की पॉलीश करायचं आहे. आता अजून ५ मिनटे जाणार. स्पाईडर म्यान च्या वेगाने जणू तो जिना उतरला.
तेव्हड्यात ती आडवी गेली आणि त्याला स्पीड ब्रेकर लागला. डोक्यात झिनझिणी आली. त्याने तिच्याकडे एक जळजळीत कटाक्ष टाकला. तिच्या त्या काळ्या केसाळ कातडीला ती नजर जाणवली . ती हि त्याच्याकडे तिचे करडे डोळे रोखून गुरगुरून घुश्यात बघू लागली. काय सांगाव , तीही तिच्या कुणा महत्वाच्या कामाला जात असावी आणि तो मनुष्य तीच्या वाटेत आडवा आला. पण तीने चपळतेने त्याला तिचा रस्ता काटू दिला नाही. गेल्या वेळेला ती आडवी गेली त्या दिवशी एक क्लाएन्ट गेला होता त्याचा . आता चार पाऊले मागे यायला त्याचं तन तयार नव्हते. समोर मोर्निंग वाल्क करणाऱ्यांपैकी कुणी पहिल तर, सोसायटी मध्यल्या कुणी बघितलं तर… या अपशकुनाने त्याच्या मनात चर झालं. आज किती महत्वाची काम व्हयाची होती आणि ती आडवी गेली . मन अधिकच खट्टू झालं, मनीमाऊने याच्या मनाचा आता पूर्ण ताबा घेतला.
समोरच्या रस्त्यावर तशीही रिक्शा मिळत नाही लवकर , पण आज त्याचं बिल त्या काळ्या मांजरावर.
ब्रिज वरून फलाटावरून हवी असलेली ट्रेन जाताना पाहिली, चढायला न मिळालेल्या त्या ट्रेन चं खापर त्या काळ्या मांजरावर.
नेहमीचा बूट पोलिश वाला नव्हता आज , त्याचं तिथं नसण्याच पातक काळ्या मांजरावर.
मिटिंग झाली खरी पण डील साईन नाही झाली, त्यासाठी पुन्हा नंतर अजून एक मिटिंग स्केड्यूल करावी लागणार होती. पुन्हा त्याच्या डोक्यात तीच घोळू लागली .
लंच ब्रेक नंतर होणारं अप्रेझल अनाऊन्समेंट उद्या व्हाव असं त्याला वाटू लागलं , आणि जेवताना कचकन मिरची चावली गेली,कारण अर्थातच ती. संबंद दिवस त्या मनी ने त्याच्या मनाचा ताबा घेतलेला. लक्ष होतं कुठे जेवणात.
तेव्हड्यात कुणी सांगितलं, बॉस ला अचानक मीटिंग आल्याने अप्रेझल अनाऊन्समेंट होणार नाही.
नशीब तितकं वाईट नाही असच वाटलं त्याला. सुटकेचा निः श्वास टाकला राव त्याने.
पण दोन तासातच अप्रेझल लेटर टेबलावर ठेवलं असिसटन्त म्यनेजरने.छातीत धस्स झालं. ती आठवली.
लेटर उघडलं, इतरांप्रमाणेच पगार वाढ मनासारखी नव्ह्ती. पण प्रमोशन झालं. पदोन्नती होती पण पगार वाढ खुरटलेली. अपेक्षेप्रमाणे… पण तरीही या कमी वाढलेल्या पगाराची जवाबदारी आज तिची होती.
घरी आल्यावर बायको ला सांगितल्यावर तिने मात्र देव जवळ दिवा लावताना एक वाटी साखर ठेवली. तेव्हा वाटलं बायको असावी तर अशी. सगळ्यात गोड मानणारी.
रात्री जेवण तसं गेलच नाही त्याला, मनात सकाळची काजळी अजून होती.
झोपताना उगीच वाटलं त्याला, काय झालं असतं चार पाऊल मागे गेलो असतो.
किवां मीच घाईत चालायला नको होतो, ती दिसली असती आधीच वाटेत तर मीच थोडं धावलो असतो वेगात. आजचं हे सगळं जे मनासारखं नाही झालं याला कारण ती आडवी गेली.

बोचणारा काटा

बोचणारा काटा आपण कुरवाळत बसत नाही, तो मुळासकट काढायचा असतो आणि आपण तो उपटून काढतोच.
तेव्हाच त्याची वेदना संपते. मात्र हा नियम सर्वत्र लागू नाही होत.
बोचणार दुःख मात्र आपण अगदी मनापासून कुरवाळतो, त्याला दूर करताना कमालीचे असह्य असतो.त्याला दूर करताना होणाऱ्या वेदनेची कल्पनाही अस्वस्तच करते.
कधी कधी वाटते त्या दुःखाच्या वेदनेत स्वतःला गुरफटून ठेवण्यातच आपली धन्यता मानणारे कमी नाहीत.
कारण त्यातून बाहेर पडायच नसते. अगतीकपणे स्वतःच आपल्या जपलेल्या जखमेवरची खपली काढून फुंकर मानायची सवय झालेली असते. ती बहुदा मोडायची नसते.
मेंदूला आणि मनाला त्याची गुंगी चढलेली असते. त्या नशेत झिंगायचं व्यसन नकळत जडलेलं असते. त्या धुंदीतून बाहेर पडण अशक्य नसते असं नाही, पण तस करायचं नसते. दुःख असते निसटलेल्या सुखाचं. दुःखाची पारायणं म्हणजे त्या निसटलेल्या सुखाची काल्पनिक आवर्तनं. त्यात डुंबायला मन सारखं वाहवत राहते.
बोचऱ्या थंडीत तब्बेत बिघडतेच, कारण तो सुखावणारा गारवा नसतो. कडाक्याच्या थंडीच्या माऱ्यात गारठून मृत्यूच ओढवतो, थंड हवेच्या झुळकीचा शहारा मिळत नसतो.
मन घट्ट करून या दुःखाच्या धुक्यातून स्वतःच बाहेर पडायचं असते. मनावरच मळभ आपणच दूर करायचं बोचणाऱ्या काट्या परी…